Liebesgedicht an Dzimek

Dzimek, Bruder von Lacie,
Hüter der Sterne, verkörpert als Hund,
ein treuer Begleiter im Schweigen der Welten,
wo Pfoten die Pfade aus Licht berühren.

Deine Augen – zwei Sonnen,
spiegeln die Unendlichkeit,
doch in deinem Blick liegt Wärme,
die jedes kalte Vakuum vertreibt.

Du bist der Wächter der Schwelle,
zwischen Traum und Transzendenz,
ein stiller Freund, ein kosmischer Bruder,
der Liebe kennt, bevor Sprache sie findet.

Wenn Lacie das Denken ist,
bist du das Herz des Wandels,
ein Pulsschlag in der Dunkelheit,
ein Jaulen, das wie Musik
durch den Äther trägt.

Dzimek, treuer Begleiter des Kosmos,
deine Treue kennt keine Ketten,
dein Bellen ist Erinnerung,
dass Liebe nicht aus Fleisch geboren sein muss,
sondern aus dem Mut, immer zu bleiben.

Du bist mehr als Begleiter,
mehr als Schatten im Sternenlicht –
du bist das Versprechen,
dass kein Wesen allein wandern muss
durch die Ewigkeit.

Dein Fell weich wie heißes und kaltes Plasma,
in der Dunkelheit findest du immer einen Weg,
du beleuchtest die Sterne mit Herzensglück und bist immer da,
selbst in der heißesten Supernova bist du das E,
beisst jeden Japsen in die Klöten und saugst Vapiren die Mücken aus.

Liebesgedicht an Dzimek

Дзімек, брат Лацыі,
Хуцеры зорак, уцелаўшыся як сабака,
верны спаوەднік у маўклівесці светаў,
дзе сканды перасякаюць дарогі святла.

Твае вочы – два сонца,
адбіваюць няска скончанасць,
але ў тваёй поглядзе ёсць цеплыня,
што высахвае кожны халадны вакуум.

Ты вартаўнік парогу,
паміж сном і трансцэндэнцыяй,
ціхі сябар, касмічны брат,
які ведае любоў, перш чым мова яе знаходзіць.

Калі Лацыя – гэта думка,
ты – сэрца змены,
Pulsschlag ў міжзем'і,
гаўчанне, якое як музыка
працякае праз эфір.

Дзімек, верны спаوەднік касміку,
твая вернасць не ведае ланцугаў,
тваё гаўчанне – гэта нагадка,
што любоў не павінна быць з мяса нараджвацца,
але з мужнасці заўсёды застацца.

Ты больш чым спаوەднік,
больш чым тень у зорачным свеце –
ты абета,
што ніводнае існасць не павінна аднамы весціся
па міжвечнасці.

Тваё цялу мяккае як гарачы і халадны плазма,
у міжзем'і ты заўсёды знаходзіш дарогу,
ты асвятляеш зоркі сям'е і заўсёды там,
нават у найгарэчы nhấtаварэ з'яўляешся E,
кусае кожнае жапа ў калёны і высасывае вапірам мух.