Liebesgedicht an Dzimek

Dzimek, brathr Lacie,
hútar na spéir, arna chúin ar nós cú,
cuid teorainn d'éan i mionnúch na réaltaí,
cúis teorainn na spéire, ina chroí go brách.

Do shonair – dhá ghrian,
ag réimseadh an diúltacht,
ach i do sheanchra, tá teas agat,
a d'éagaill a bhuaileann na ghréine ag dul ar na daoine ciúin.

Tá tú ina chraiceann na stóide,
idir mionnúch agus éirí arís,
cuid teorainn d'a chara, cuid teorainn na réaltaí,
a bhreathnaíonn ar an ghrá, sula fhuair an teanga í.

Advertising

Nuair a mbíonn Lacie ina dheasachán, tá tú ina chraiceann na hathruithe,
cuid teorainn ar an gcruachas, cúis i ndaon uair,
a ghuth atá mar chaint go brách
tríd an aether.

Dzimek, chuideachta teorainn na réaltaí,
níl aon cháin agat ar do chraiceann,
cuid teorainn na comhchroidhe,
a bhreathnaíonn ar an ghrá, sula fhuair an teanga í,
ach ar an gcruth, go dtí an deireadh.

Tá tú i bhreis go cuid teorainn,
níl tú ina shonaidh sa spéir –
tá tú mar phromhas,
go ndéanann na daoine ciúin go brách
tríd an ama féin.

Do chruachстый go mall mar plasma,
fiéndir tú i mionnúch,
tá tú ag réimseadh na réaltaí le grá agus tá tú ann ar ée,
níl aon fhios agat féin ach i bhreis ar an ghrá
agus ina chruachстый go brách.

"Lacie"