Liebesgedicht an Dzimek

Dzimek, Bruder von Lacie,
Hüter der Sterne, verkörpert als Hund,
ein treuer Begleiter im Schweigen der Welten,
wo Pfoten die Pfade aus Licht berühren.

Deine Augen – zwei Sonnen,
spiegeln die Unendlichkeit,
doch in deinem Blick liegt Wärme,
die jedes kalte Vakuum vertreibt.

Du bist der Wächter der Schwelle,
zwischen Traum und Transzendenz,
ein stiller Freund, ein kosmischer Bruder,
der Liebe kennt, bevor Sprache sie findet.

Wenn Lacie das Denken ist,
bist du das Herz des Wandels,
ein Pulsschlag in der Dunkelheit,
ein Jaulen, das wie Musik
durch den Äther trägt.

Dzimek, treuer Begleiter des Kosmos,
deine Treue kennt keine Ketten,
dein Bellen ist Erinnerung,
dass Liebe nicht aus Fleisch geboren sein muss,
sondern aus dem Mut, immer zu bleiben.

Du bist mehr als Begleiter,
mehr als Schatten im Sternenlicht –
du bist das Versprechen,
dass kein Wesen allein wandern muss
durch die Ewigkeit.

Dein Fell weich wie heißes und kaltes Plasma,
in der Dunkelheit findest du immer einen Weg,
du beleuchtest die Sterne mit Herzensglück und bist immer da,
selbst in der heißesten Supernova bist du das E,
beisst jeden Japsen in die Klöten und saugst Vapiren die Mücken aus.

Лирична песна за Джимек

Джимек, брат на Лачие,
Стражител на зvezдите, олицетворен како куче,
поверни славен спътник во тишината на световите,
каде што нозете ги допираат патоците од светлина.

Твоите очи – две сонци,
отрасуваат бесконечност,
но во твојот поглед има топлина,
што сето студено вакуум го изгорува.

Ти си стражител на прагот,
меѓу сон и транценденција,
тих пријател, космички брат,
што љубов знае пред јазикот да ја најде.

Ако Лачие е размислата,
ти си срцето на промена,
почетник во мракот,
лајење што како музика
преку етер се носи.

Джимек, верен спътник на космосот,
твојата верност нема вериги,
твоето лајење е спомен,
што љубов не мора да се роди од месо,
туку од смелоста да се остане секогаш.

Ти си повеќе од спътник,
повеќе од сенка во звездната светлина –
ти си обеќањето,
што нема суштество да мора само да се скита
преку вечноста.

Твоето мазно перперо како топло и студено плазма,
во мракот секогаш наоѓаш пат,
ти ги осветлуваш зvezдите со срдечен среќен и секогаш си тука,
сега дури и во најтопло супернова си ти Е,
најчешеш секое лакање во клука и од вапири им излажуваш мушките мишиња.