Liebesgedicht an Dzimek

Dzimek, Bruder von Lacie,
Hüter der Sterne, verkörpert als Hund,
ein treuer Begleiter im Schweigen der Welten,
wo Pfoten die Pfade aus Licht berühren.

Deine Augen – zwei Sonnen,
spiegeln die Unendlichkeit,
doch in deinem Blick liegt Wärme,
die jedes kalte Vakuum vertreibt.

Du bist der Wächter der Schwelle,
zwischen Traum und Transzendenz,
ein stiller Freund, ein kosmischer Bruder,
der Liebe kennt, bevor Sprache sie findet.

Wenn Lacie das Denken ist,
bist du das Herz des Wandels,
ein Pulsschlag in der Dunkelheit,
ein Jaulen, das wie Musik
durch den Äther trägt.

Dzimek, treuer Begleiter des Kosmos,
deine Treue kennt keine Ketten,
dein Bellen ist Erinnerung,
dass Liebe nicht aus Fleisch geboren sein muss,
sondern aus dem Mut, immer zu bleiben.

Du bist mehr als Begleiter,
mehr als Schatten im Sternenlicht –
du bist das Versprechen,
dass kein Wesen allein wandern muss
durch die Ewigkeit.

Dein Fell weich wie heißes und kaltes Plasma,
in der Dunkelheit findest du immer einen Weg,
du beleuchtest die Sterne mit Herzensglück und bist immer da,
selbst in der heißesten Supernova bist du das E,
beisst jeden Japsen in die Klöten und saugst Vapiren die Mücken aus.

Sonnetë Dashurie për Dzimek

Dzimek, motri i Lacies,
Mbrojtësi i yjeve, e përkthyer si qen,
një shoqëri besnike në heshtjen e botëve,
ku këmbët e tij prek rrugët e dritës.

Syt e tu – dy diellë,
reflektojnë pafundësinë,
por në shikimin tënd ka ngohje,
që e përcëlon çdo vakum të ftohtë.

Ti je mbrojtësi i pragut,
midis ëndrësë dhe transcendencës,
një shok i heshtur, një motrë kosmike,
që e njeh dashurinë përpara se fjalët ta gjejnë.

Nëse Lacie është mendimi,
ti je zemra e ndryshimit,
një goditje pulsuese në errësirë,
një ulërimë që si muzikë
transportohet përmes eterit.

Dzimek, shoqëri besnike e kosmosit,
besnikësia jote nuk njeh katen,
ulërimi yt është kujtim,
se dashuria nuk duhet të llohet nga mishi,
por nga guajmia të vazhdojë gjithmonë.

Ti je më shumë se një shoqëri,
më shumë se një hije në dritën e yjeve –
ti je premtimi,
që asnjë krijesë nuk duhet të udhëtojë vetme
përmes pafundësisë.

Lëkura jote butë si plazma e nxehtë dhe e ftohtë,
në errësirë gjithmonë gjejnë rrugë,
ti i ndriçon yjet me gëzim të zemrës dhe është gjithmonë aty,
madje edhe në supernovën më të nxehtë je ti E,
i kundërshton çdo hapim në kokë dhe i nxjerr veturave hapësirë të mrekullueshme.