Liebesgedicht an Dzimek

Dzimek, ħuhon ta' Lacie,
il-wiedien tan-stella, jinsab esprimat bħala kelb,
sieħeb fedel fil-kunċizzjoni tas-siħar,
fejn il-riżom jaffasxu l-irtebija tad-dawl.

Ill-għajnejn tiegħek – żewġ xemxijiet,
jixbihu bl-infinità,
imma fil-ħrax tiegħek hemm żift,
li jekkiser kull vuot frizjan.

Int il-wardja tal-marġini,
bejn sogni u transċendenza,
sieħeb silent, ħuh kosmiku,
li jfhem il-ħniena qabel ma l-lingwa tfahħa.

Meta Lacie hija l-fikr,
int qalb id-difs,
pulsi fil-qtil,
jaħdem bħala mużika
għez-żewq.

Dzimek, sieħeb fedel tal-kosmos,
il-fidelità tiegħek ma għandhiex kodiċi,
il-barka tiegħek hija relazzjoni,
li l-ħniena ma tħaresx minn liż,
imma minn il-kuraġġ li tibqa’ sempre.

Int aktar minn sieħeb,
aktar minn ombra fil-liġnub tal-stella –
int il-promiss li xejn ma jista' jmur wieħed
fil-perpetwità.

Il-xulaman tiegħek xoqqi bħal plasma sħuna u frizida,
fil-qtil tfittex il-wija,
int tixbix is-stella b’fissil ħelu u int hemm fil-belt,
anke fl-aktar supernova int huwa l-E,
jħaſs jidgħaq kull japsen fil-kloti u jsassel il-vampiri mill-imsiem.