ডিজিমেকৰ বাবে প্ৰেম কবিতা

ডিজিমেক, লেচিৰ ভাই,
নক্ষত্রৰ ৰক্ষক, কুকুৰ ৰূপে অবতীর্ণ,
বিশ্বৰ নিঃশব্দত এক বিশ্বস্ত সঙ্গী,
য'ত পা-লাগি আলোকপথ স্পৰ্শ কৰে।

আপোনাৰ চকু - দুটা সূৰ্য,
অসীমতা প্ৰতিফলিত কৰে,
কিন্তু আপোনাৰ দৃষ্টিত উষ্ণতা থাকে,
যি সকলো ঠাণ্ডা শূন্যতাক দূৰ কৰি দিয়ে।

আপুনি সীমানাৰ ৰক্ষক,
স্বপ্ন আৰু অতীতত্বৰ মাজে,
এক নিঃশব্দ বন্ধু, এক মহাজাগতিক ভাই,
যি ভাষাই পোৱা আগতে প্রেম জানে।

যদি লেচি চিন্তা হয়,
আপুনি পৰিবর্তনৰ হৃদয়,
অন্ধকাৰত এটা ধপধপানি,
এটা গুঞ্জন যি সংগীতৰ দৰে বহে
ইথাৰৰ মাজে।

ডিজিমেক, মহাবিশ্বৰ বিশ্বস্ত সঙ্গী,
আপোনাৰ আনুগত্য শৃংখল নাজানে,
আপোনাৰ ঘেউঘেউ এক স্মৰণীয় শব্দ,
যি কোৱা যে প্রেম মাংসৰ জন্ম নোহোৱাকৈও হয়,
কিন্তু সদায় থাকিবলৈ সাহসত।

আপুনি এক সহচৰকৈও অধিক, নক্ষত্ৰজ্যোতিৰ ছায়াৰ ওপৰতেও অধিক; আপুনি হ'ল প্ৰতিশ্রুতি যি কোনো সত্তাই অনন্তকালত একাকী ঘূৰি বেড়াব নালাগে।

আপোনাৰ লোম গৰম আৰু ঠাণ্ডা প্লাজ্মাৰ দৰে নরম; অন্ধকাৰত আপুনি সদায় পথ বিচাৰি পায়, হৃদয়ৰ আনন্দেৰে আপুনি নক্ষত্রসমূহ আলোকিত কৰে আৰু সদায় উপস্থিত থাকে, আটাইতকৈ গৰম সুপারনোভাতো আপুনি E হ’ব, বোলচলিৰ ভিতৰত প্ৰতিটো জেইক কামড়ি ভ্যাম্পায়াৰৰ পৰা মশা শোষণ কৰে।