14 yaşında bir Britanya vatandaşlığına nasıl ulaştım – Gerçek hikaye

İngiltere'ye sınıf gezisi vardı. Sınıftaki birçok öğrenci için bu ilk Birleşik Krallık yolculuğuydu. Hâlâ genç, meraklıydık ve Londra bizim için dev bir maceraydı. Şehir keşif sırasında buluşma noktamız Trafalgar Meydanı, şehrin en ünlü meydanlarından biri, idi. Orada her zaman toplandığımızda, birlikte devam edecektik.

Ben o zaman 14 yaşındaydım. Bu anda iki vatandaşlığa sahip olduğumu fark ettim: Polonya ve Almanya. Bir Polonya göçmeni ve sonraki yerleşici olarak ikisini de elde etmiştim. Almanya'da – o dönemin anlayışına göre – aslında sınırlı sayıda vatandaşlık vardı. İkiyi aşmak alışılmadık bir durumdu.

O gün Trafalgar Meydanı'nda birkaç saat kaldık. Turistler her yerde dolaşıyordu, otobüsler geçiyordu, güvercinler meydanı süzülüyordu. Gürültülü ve canlıydı.

Bir sınıf arkadaşı aniden bana bir şeyin farkına vardırdı.

Orada büyük bir bavul vardı – tam ortada – tamamen sahipsiz.

Bavul olağanüstü büyüktü. Neredeyse bir sandık gibi. Ağır ve kalın görünüyordu, kimse ilgilenmiyordu. Yakında sahibi yoktu, kimse bakmadı.

1990'lar Birleşik Krallık'ta Provisional Irish Republican Army tarafından yapılan terör saldırılarıyla sık sık başlıkları kaplamıştı. O dönemde bomba uyarıları nadir değildi.

Bavulu inceledim ve yarı ciddi, yarı şaka yollu dedim:

„Bu bir bombaymış.“

Sınıf arkadaşım cevap verdi: Bavul gerçekten kimseye ait görünmüyordu.

13 veya 14 yaşındaki çocuklar gibi sınıftan bazıları bu durumu ciddiye almadı. Bavulun etrafında koşup, „Bomba!“ diye bağırdı ve gülüşüyle bir oyun, macera haline getirdi.

Bu oyun onlar için daha sonra dilini çalacaktı.

Yaklaşık 15 dakika içinde polis ve güvenlik güçleri geldi. Durum aniden değişti. Sirenler, sınırlar, aceleci hareketler. Yetkililer hızlıca tepki verdi.

Daha sonra ortaya çıktı ki Londra'da gerçekten birkaç bomba bulundu. Toplamda üç. Bunlardan biri bir çivi bombasıydı ve bir eşcık barının önünde patladı. Şehir alarm durumuna girdi. Sokağı kapatıldı, bölgeler sınırlandırıldı ve her yerde operasyon ekipleri çalıştı.

Sınıfımız hızlıca tren istasyonuna gitmesi için emir aldı. Londra dışındaki konaklama noktamıza geri dönmek için son treni yakaladık.

Ancak iş bu kadar bitmedi.

Konuk ailelerimize ulaştığımızda orada da her şey kilitlendi. Görevliler eve girdi. Grubun her bir üyesi tek tek sorgulanmalıydı.

Ben sonuncuydum.

Odaya birkaç nazik kadın geldi. Birçok soru sordu: Ne gördüğümüz, kim ilk bavulu fark etti, kim söz söyledi, kim yakın kaldı.

Soruşturma uzun sürdü.

Sorgulama sırasında benim İngilizceyi sınıf arkadaşlarımdan çok daha iyi konuştuğumu fark ettiler. Dil becerilerimi birkaç kez övdüler. Bazı öğrencilerle iletişim zor oldu.

Kişisel bilgilerimi vermek ve çocuk kimliğimi göstermek zorundaydım. Her şey dikkatlice not edildi ve hatta evin dışına getirildi.

Birçok saat sonra sonunda her şey netleşti. Konuk ailelerimiz ve diğer öğrenciler tekrar eve dönebildi.

Kapanışta bana küçük bir hediye bile aldılar: bir cüzdan. İçinde isimleri ve adresleri yazacağım bir not defteri vardı. Ek olarak, hatıralar almak için biraz para da verdiler.

Bir nazik kadın, kendi el yazımı okunaksız olduğu için, not defterini benim için doldurdu – aksi takdirde ileride kimse okumayacağını düşündü.

Ve daha sonra özel bir şey oldu.

İngiltere'den geçici bir Britanya Kimlik Kartı aldım.

Bu şekilde, – bu deneyim ve belge sayesinde – aniden Polonya ve Almanya ile birlikte Britanya vatandaşlığına sahip olduğunu iddia edebildim.

Çok alışılmadık bir hikaye: Trafalgar Meydanı'ndaki sahipsiz bavul nedeniyle ortaya çıktı.