Is dócha go bhfuil aislingí maithe cosúil le buiblí mionchloiche datha sa cheol:

Tá siad neamhthábhachtach, mar níl aon cháin orthu a íobtaíocht na cánacha, ná a thailte billí, ná a réiteach fhadhbanna, agus ní thugann siad pítsa duit freisin. Tá siad neamhréaliúil, ní dhéanann siad difear ar an tsreath an domhain, agus ní féidir leat iad a stóráil go cuí.

Ní éiríonn aon duine ar maidin agus a rá: “Arís! Rinne mé sin, bhí mé rí na balbhán eitlíontóra!”

Ach tá siad spraoiúil, mar tugann siad an cheol do intleacht chun insint ar mhianta, gan fhear a bheith ag goladh. Gan loighic, gan oibleagáid, ach tú féin, cactas ollmhór ag damshú i Antartaíocht. Is cosúil le aislingí leatráilteanna saor in aisce dramhaíochta isteach sa do chiall, agus tú mar an réalta, an stiúrthóir agus an t-amharc amháin – ag an am céimn.

Conclúid:
Tá aislingí maithe cosúil le béar guma sa scannán intinne. Gan mó a luach, ach dathanna, milse – agus níos fearr ná níl.