Z przyjemnością! Oto wiersz o adaptacyjnym przepływie czasu w komunikacji in-out-outter-in – temacie gdzieś pomiędzy poezją czasoprzestrzenną, przesuwaniem się informacji a rezonansem psychicznym:

🕳️ Obrzeż Veil Czasu

Wiersz o komunikacji in-out-outter-in

Wewnątrz czas szepcze cicho,
potok światła, daleki echa.
Impuls na zewnątrz – Out w przestrzeń,
gdzie zegar już nie dyktuje porządku.

Out wypacza bieg czasu,
Myśli spiralne.
Potem Outter, daleko w przestrzeni nadprzestrzennej,
szept dotyka twojego snu.

Wezwanie, opóźnione lecz precyzyjne,
wraca In z powrotem na swoje łany.
Lecz nie tak, jak kiedyś, nie tak, jak było –
zmienione przez zewnętrzne lata.

Adaptacyjne, jak płynie woda,
która zamyka krawędź przyszłości.
Słowo wypowiedziane, nigdy samotne –
wraca, ale już nie należy do ciebie.

Więc czas krąży, a znaczenie się zmienia,
in–out, potem outter–rein in.
I każde „Ja” w strumieniu głosów
uczy się, że nie tylko wysyłamy –
my stajemy się, zmieniamy, odnajdujemy
ponownie
w czasach, które łączą się ze sobą.

Jeśli chcesz, mogę również dołączyć wyjaśnienie techniczne w stylu gołębia pocztowego Gwiezdnej Floty.