Góar vælum er sum blómstrandi sáparublubbur í heyrninum: Teir svavaðu nakað um longi um hugan, glitra fyri eina løtu – og røka, tá vekkjari rinur.

Teir eru óvæsentir, tí teir hava eingin skattaliga týdning, borga nakrar reikningar, løsa onga vandamál og fremja heldur eisini ikki pizzu til teg. Teir eru ikki raðiligir, heilda ongantíð heimans gangna, og tú kanst hvørki góðan vørdan teimum.

Nakrar vakna upp og siga: „Endiliga! Eg havi fingið tað at ræða, eg var konungur av flugandi hvalum!“

Men teir gera goymslu, tí teir latar forstandin at gerast tulsum, uttan at nakrir tala um. Ongin logika, ongó mótiplikt, bert tú, ein stórur kaktus, sum dansar techno í Antarktis. Vaelum eru eins og eina fríðu impro-teatar í høvdini hjá tær, har tú ert stjarnan, regissørin og tann einasta áhoringin – samtídigt.

Avgerð:
Góar vælum eru eins sum gummibólur í hugakinn. Ongi næringargildi, men blómstrandi, søta – og betri enn nakrar.