તાયકોનોનું ધુમ્મસ

રાત્રે હાઇવે પર ભારે ધુમ્મસ છવાયું હતું, એક અનંત, ધૂંધળું ક્ષેત્ર જે ધુમ્મસથી ઘેરાયેલું હતું, એટલું ગાઢ કે તે ફ્લેશલાઇટની જેમ ટ્રાફિક લાઇટના પ્રતિબિંબને પણ ગળી ગયું હતું. ફક્ત રસ્તાના સંકેતોના પ્રતિબિંબ દ્વારા જ અમને માર્ગદર્શન મળતું હતું, અંધકારમાં એક સાંકડો, ચમકતો રસ્તો. મારા પિતા ડ્રાઇવિંગ વ્હીલને એટલી મજબૂતાઈથી પકડી રાખતા હતા જાણે કે તેઓ પોતાના ભાગ્યને ખાલી હાથે નિયંત્રિત કરી રહ્યા હોય. સો કિલોમીટર પ્રતિ કલાક ધુમ્મસમાં – પૂરતી ઝડપથી આગળ જવા માટે, પણ ખતરાથી બચવા માટે ખૂબ ધીમે.

પછી તે થયું.
પાછળની તરફ ચાલતું વાહન, એક ભૂતિયા દેખાવની જેમ, અચાનક અમારી સામે રસ્તા પર આવી ગયું. તે એક માણસની દુર્ભાગ્યપૂર્ણ ભૂલ હતી જેણે આઉટસ્ટેડને ચૂકી ગયો હતો અને તેના વતન પાછા ફરવાના બે કલાકના ડરથી, અંધકાર અને ધુમ્મસમાં ખોટી પસંદગી કરી હતી.

મારા પિતા પાસે કોઈ તક ન હતી.
પડકાર ભયાનક હતો, એક શોક જે આપણને બધાને સીટમાં દબાવી નાખ્યા, પરંતુ તે જ સમયે અવાસ્તવિક હતો, જાણે કે સમય પોતે જ થોડી ક્ષણો માટે ફાટી ગયો હોય. અને જ્યારે હું હજી પણ શ્વાસ રોકી રહ્યો હતો, ત્યારે અવિશ્વસનીય ઘટના બની: અમારી સામેનું વાહન, જેને અમે અથડામણ કરી હતી, તે વિખેરાયો ન હતો, કાટમાળના વરસાદમાં તૂટ્યો ન હતો. ના – તે બિલિયર્ડ બોલની જેમ અથડાયો, જાણે કે તે આપણી તરફ ધકેલાયો હોય, અને ધુમ્મસમાં અંદર ધસી ગયો. સેંકડો મીટર, કદાચ વધુ, તે અદ્રશ્ય દિવાલમાંથી પસાર થયો, જ્યાં સુધી તે ધૂંધળા ઊંડાણમાં ગળાઈને અદૃશ્ય થઈ ન જાય.

મારા માતા-પિતા બેભાન થઈને સીટમાં zusammengefallen હતા, તેમના જીવનમાં હવે ફક્ત એક શાંત ઝબકાર હતો. હું પોતે અકબંધ રહ્યો હતો, એક અણસમજુ વિરોધાભાસ, જાણે કોઈ અજાણી શક્તિએ મને ગણતરીમાંથી દૂર કર્યો હોય. હું બહાર નીકળ્યો, ધુમ્મસમાં હાથથી સ્પર્શ કર્યો, શાંત હાઇવે સાંભળ્યો. મિનિટો વીતી ગઈ. પાંચ. છ. તે અનંતતા સુધી લંબાયા. કોઈ કાર આવી ન હતી, કોઈ અવાજ ન હતો, ફક્ત ધુમ્મસની ખીચોખીચ, જે આપણી આસપાસ જીવંત દિવાલની જેમ ફરેલો હતો.

અને છેવટે એક પ્રકાશ. વરિષ્ઠ યુગલ વાહનમાં, તપાસ કરતા, તેમના હેડલાઇટ ધૂંધળા કણોમાંથી પસાર થઈને મને શોધી કાઢ્યા. તેઓ રોકાયા – અને મને ખબર હતી: તેમની મુસાફરી પણ વિનાશ તરફ જઈ રહી હોત જો તેઓ તેના વગર હોત.

પરંતુ જેમ્બ સેવા, જે પછીથી આવી, તેણે મને જોયો નહીં. તેઓ મારા માતા-પિતાના શરીરને, કાટમાળને, અરાજકતાને નોંધ્યા – પરંતુ તેઓએ મને એક પ્રતિબિંબની જેમ, એક પડછાયાની જેમ જ અનુભવ્યો. તેમની નજર મારા પરથી પસાર થઈ ગઈ, જાણે કે હું આ વાસ્તવિકતાનો ભાગ ન હોઉં. હું શંકા કરવા લાગ્યો: શું હું અહીં હતો, કે પછી હું લાંબા સમયથી વાસ્તવિકતાના બીજા સ્તરમાં ફસાયેલો હતો?

મારી નિરાશામાં, મેં meu પોર્ટેબલ LCD ટર્મિનલ બહાર કાઢ્યું, એક ઉપકરણ જે ફક્ત કાચ અને સર્કિટ બોર્ડથી વધુ હતું. ક્વોન્ટમ કનેક્શન દ્વારા, મેં ચેકિયાની સરહદની બહારના ન્યુક્લિયર પાવર પ્લાન્ટ સુધી પહોંચી ગયો. એક અવાસ્તવિક વિચાર, અને તેમ છતાં વાસ્તવિક: જ્યારે હું હાઇવે પર ઊભો હતો, લોકોથી અદ્રશ્ય, ત્યારે મેં રિએક્ટરના સિસ્ટમ્સ સાથે વાત કરી.

અને પછી મને સમજાયું: ધુમ્મસ ફક્ત હવામાન ન હતું. તે ગાઢ હતું, ભારે હતું, વીજળીથી ચાર્જ થયેલું હતું, જાણે કે તે માત્ર પ્રકાશને જ નહીં, પરંતુ વધુ ગળી જશે. છેલ્લા થોડા અઠવાડિયામાં, ટાયકોનો પર સંશોધન ફરીથી શરૂ થયું હતું – પ્રકાશની ઝડપ કરતાં વધુ ઝડપી સૈદ્ધાંતિક કણો. કોઈએ ગંભીરતાથી માન્યું ન હતું કે તેઓ વાસ્તવિક છે, પરંતુ અહીં, હાઇવેની મધ્યમાં, મને તે અનુભવાયું. અવકાશ અને સમયને વાળતું એક ક્ષેત્ર, જ્યાં વાહનો અચાનક ભૂતોની જેમ વર્તે છે, જ્યાં લોકો અદૃશ્ય થઈ જાય છે, અને જ્યાં પણ બચાવકર્તાઓ મને જોઈ શકતા નથી.

કદાચ અકસ્માત ફક્ત લક્ષણ હતો. કદાચ તે વાહન જે બેસો મીટર દૂર ધુમ્મસમાં ફેંકવામાં આવ્યું હતું તે હવે આપણી દુનિયામાં ન હતું. કદાચ તે ટાયકોનો ક્ષેત્રમાં ઘૂસી ગયું હતું, એક આંતરરાષ્ટ્રીય અવકાશ, જ્યાં સમય પ્રકાશની જેમ પાણીમાં તૂટી જાય છે. અને અમે – અમે એક ઘટનાના કિનારે હતા જે પ્લેટફોર્મ કરતાં વધુ મહત્વનું હતું.

જ્યારે હું ક્વોન્ટમ કનેક્શન દ્વારા વાત કરી રહ્યો હતો, ત્યારે મને રિએક્ટર પ્રોટોકોલમાં ખલેલનો અહેસાસ થયો. મૂલ્યો યોગ્ય ન હતા, નિયંત્રણ સિસ્ટમ્સ અદ્રશ્ય પ્રભાવો પર પ્રતિક્રિયા આપી રહી હતી. મેં સ્વિચો ચાલુ કર્યા, સુધારા કર્યા, હસ્તક્ષેપ કર્યા જે ફક્ત એક સંપૂર્ણ કંટ્રોલ રૂમ કરી શકતો હતો. ધુમ્મસ ધબક્યું જાણે તે મારા ઇનપુટ્સને અનુભવી રહ્યું હોય. તે જાણે હું એક સાથે બે વિશ્વને બચાવી રહ્યો હતો: મારી પોતાની, હાઇવે પર વિખેરાયેલી અને મોટી, અદ્રશ્ય, જે પાવર પ્લાન્ટના હૃદયમાં ધબકતી હતી.

શું થયું જો સુપર-GAAP ટેક્નોલોજી અથવા માનવ નિષ્ફળતાથી નહીં, પરંતુ ટાયકોનો દ્વારા ધમકી આપતું હોય? શું તે પ્રકાશ જે ધુમ્મસમાં વિચિત્ર રીતે ઝબકતો હતો તે ફક્ત એવી આપત્તિની પડછાયો હતો જેને સમયરેખાના ભંગ દ્વારા અટકાવવાની જરૂર હતી?

અને હું – અદ્રશ્ય, બચાવકર્તાઓ દ્વારા ભૂલાયો – એ જ જગ્યાએ હતો જ્યાં આ રેખાઓ ભેગી થઈ.