નેબલ આઉસ ટાક્યોનોન

રાત્રિ હળવાશથી હાઇવે પર છવાયેલી હતી, એક અનંત, રાખોડી વિસ્તાર, ધુમ્મસમાં ઘેરાયેલો હતો, એટલો ગાઢ કે તે ફ્લેશલાઇટની જેમ ટ્રાફિક લાઇટને ગળી ગયો. ફક્ત રસ્તાના સંકેતોના પ્રતિબિંબ દ્વારા જ અમને દિશા મળી રહી હતી, શૂન્યમાંથી પસાર થતો એક સાંકડો, ચમકતો માર્ગ. મારા પિતા ડ્રાઇવિંગ વ્હીલને એટલી મજબૂતાઈથી પકડી રાખતા હતા જાણે કે તેઓ પોતાના ભાગ્યને ખાલી હાથે નિયંત્રિત કરવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યા હોય. સેંકડો કિલોમીટર પ્રતિ કલાક ધુમ્મસમાં - આગળ જવા માટે પૂરતો ઝડપી, પણ ખતરાથી બચવા માટે ખૂબ ધીમો.

પછી તે થયું.
એક વાહન, પાછળથી આવી રહ્યું હતું, એક ભૂતિયા દેખાવની જેમ, અચાનક અમારી સામે રસ્તા પર આવી ગયું. તે એક માણસની દુ:ખદ ભૂલ હતી જેણે આઉટસ્કીટ ચૂકી ગયો હતો અને તેના વતન પાછા ફરવાના બે કલાકના ડરથી, અંધકાર અને ધુમ્મસમાં ખોટી પસંદગી કરી હતી.

મારા પિતાને કોઈ તક નહોતી.
અડચણ ભયંકર હતી, એક આંચકો જે આપણને બધાને સીટમાં દબાવી દીધા, પરંતુ તે જ સમયે અવાસ્તવિક હતો, જાણે કે સમય પોતે જ થોડી ક્ષણો માટે તૂટી ગયો હોય. અને જ્યારે હું હજી શ્વાસ રોકી રહ્યો હતો, ત્યારે અવિશ્વસનીય થયું: અમારી સામેનું વાહન, જેને અમે અથડામણ કરી હતી, તે વિખેરાયો નથી, કાટવાળું નહોતું. ના - તે બિલિયર્ડ બોલની જેમ અથડાયો, જાણે કે તે આપણાથી ધકેલાઈ ગયો હોય, અને ધુમ્મસમાં કૂદી ગયો. સેંકડો મીટર, કદાચ વધુ, તે અદ્રશ્ય દિવાલમાંથી પસાર થયો, જ્યાં સુધી તે ધુમ્મસની ઘેરામાં ગળાઈ ન જાય.

મારા માતાપિતા બેભાન થઈને સીટમાં zusammengefallen waren, તેમના જીવનમાં હવે માત્ર એક શાંત ઝબકારો હતો. હું પોતે અક팅 રહ્યો, એક અણસમજુ વિરોધાભાસ, જાણે કે કોઈ અજાણી શક્તિએ મને ગણતરીમાંથી કાઢી નાખ્યો હોય. હું બહાર નીકળ્યો, ધુમ્મસમાં હાથથી તપાસ કરી, શાંત હાઇવેને સાંભળ્યો. મિનિટો વીતી ગયા. પાંચ. છ. તેઓ અનંત સુધી લંબાયા. કોઈ કાર આવી નહીં, કોઈ અવાજ નહીં, ફક્ત ધુમ્મસની ખીચોખીચ, જે આપણી આસપાસ જીવંત દિવાલની જેમ ફરે છે.

અને પછી આખરે પ્રકાશ. એક વૃદ્ધ દંપતી કારમાં, સંશોધતા, તેમના હેડલાઇટ ઘેરા વિસ્તારમાં કાપી રહ્યા હતા અને મને શોધી રહ્યા હતા. તેઓ રોકાયા - અને મને ખબર હતી: તેમની મુસાફરી પણ વિનાશ તરફ જઈ રહી હોત જો તેમની પાસે તેઓ ન હોત.

પરંતુ રક્ષણ સેવા, જે પછીથી આવી, તેણે મને જોયો નહીં. તેઓ મારા માતાપિતાના શરીરને, કાટમાળને, અરાજકતાને નોંધ્યા - પરંતુ તેઓએ મને એક પ્રતિબિંબની જેમ, એક પડછાયાની જેમ સારવાર કરી. તેમની નજર મારા પરથી પસાર થઈ ગઈ, જાણે કે હું આ વાસ્તવિકતાનો ભાગ ન હોઉં. હું શંકા કરવા લાગ્યો: શું હું અહીં હતો, કે પછી હું લાંબા સમયથી વાસ્તવિકતાના બીજા સ્તરમાં ફસાયેલો હતો?

મારા નિરાશામાં, મેં મારું પોર્ટેબલ એલસીડી ટર્મિનલ બહાર કાઢ્યું, એક ઉપકરણ જે ફક્ત કાચ અને સર્કિટ બોર્ડથી વધુ હતું. ક્વોન્ટમ કનેક્શન દ્વારા, મેં સરહદની બહાર ચેક ફ્લોર પરના ન્યુક્લિયર પાવર પ્લાન સુધી પહોંચી વળ્યું. એક અવાસ્તવિક વિચાર, અને તેમ છતાં વાસ્તવિક: જ્યારે હું હાઇવે પર ઊભો હતો, લોકો માટે અદ્રશ્ય, ત્યારે મેં રિએક્ટર સિસ્ટમ્સ સાથે વાત કરી.

અને પછી મને સમજાયું: ધુમ્મસ ફક્ત હવામાન નહોતું. તે વધુ ગાઢ હતું, વધુ ભારે હતું, પ્રકાશ કરતાં વધુ ઇલેક્ટ્રિકલી ચાર્જ થયેલું હતું, જાણે કે તે ફક્ત પ્રકાશ કરતાં વધુ ગળી જશે. છેલ્લા થોડા અઠવાડિયામાં, ટાક્યોનોન - પ્રકાશની ઝડપથી આગળ વધતા કણો - પર સંશોધન ફરી શરૂ થયું હતું. કોઈને ગંભીરતાથી માનતું ન હતું કે તેઓ વાસ્તવિક હોય, પરંતુ અહીં, હાઇવેની મધ્યમાં, મેં તેમને અનુભવ્યા. એક ક્ષેત્ર, એક પ્રવાહ જે અવકાશ અને સમયને વિકૃત કરે છે, જ્યાં વાહનો અચાનક ભૂતોની જેમ વર્તે છે, જ્યાં લોકો અદ્રશ્ય થઈ જાય છે, અને જ્યાં રક્ષકો પણ મને જોઈ શકતા નથી.

કદાચ અકસ્માત માત્ર એક લક્ષણ હતું. કદાચ તે વાહન જે બેસો મીટર દૂર ધુમ્મસમાં ફેંકવામાં આવ્યું હતું, તે હવે આપણી દુનિયામાં નહોતું. કદાચ તે ટાક્યોનો ક્ષેત્રમાં ઘૂસી ગયું હતું, એક આંતરદimensionલ જગ્યા જ્યાં સમય પાણીમાં પ્રકાશની જેમ તૂટે છે. અને અમે - અમે એક એવી ઘટનાના કિનારે હતા જે પ્લેટફોર્મ કરતાં વધુ મહત્વનું હતું.

જ્યારે હું ક્વોન્ટમ કનેક્શન પર વાત કરી રહ્યો હતો, ત્યારે મને રિએક્ટર પ્રોટોકોલમાં ખામી દેખાઈ. મૂલ્યો યોગ્ય ન હતા, નિયંત્રણ પ્રણાલીઓ અદ્રશ્ય પ્રભાવોને પ્રતિસાદ આપી રહી હતી. મેં સ્વિચો ચાલુ કરી, સુધારા કર્યા, હસ્તક્ષેપ લીધા જે એક સંપૂર્ણ કંટ્રોલ રૂમ દ્વારા જ કરી શકાયા હોત. ધુમ્મસ ઝબક્યો, જાણે કે તે પણ મારા ઇનપુટ્સને અનુભવી રહ્યો હોય. તે જાણે હું એક સાથે બે વિશ્વને બચાવી રહ્યો હતો: મારી પોતાની, હાઇવે પર વિખેરાયેલી, અને મોટી, અદ્રશ્ય, જે પાવર પ્લાનના હૃદયમાં ધબકતી હતી.

શું, જો સુપર-ડિઝાસ્ટર ટેક્નોલોજી અથવા માનવ નિષ્ફળતાથી ખતરો ન હતો, પરંતુ ટાક્યોનો દ્વારા હતો? શું તે પ્રકાશ જે ધુમ્મસમાં વિચિત્ર રીતે ઝબકતો હતો તે પહેલાથી જ એક એવી આફતનો પડછાયો હતો જેને ફક્ત સમયરેખામાં તૂટવાથી અટકાવી શકાયો હતો?

અને હું - રક્ષકો દ્વારા અદ્રશ્ય, ભૂલી ગયા - તે જ જગ્યાએ હતો જ્યાં આ રેખાઓ મળે છે.
એક અકસ્માત, એક ધુમ્મસ, કણોનું ક્ષેત્ર જે દરેક બચાવ કરતાં વધુ ઝડપથી મુસાફરી કરે છે.

આમ હું હાઇવે પર એકલો ઊભો હતો, બે બેભાન માતાપિતા, એક વાહન, જે ધુમ્મસમાં ગાયબ થઈ ગયું હતું, અને એક સંશોધન વચ્ચે, જે ક્યારેય રસ્તા માટે નથી હોતું. અને મને ખબર હતી: કદાચ તે કોઈ સંયોગ નહોતો. કદાચ સમગ્ર બ્રહ્માંડે મને અહીં મૂકવા માટે અકસ્માતની જરૂર હતી.