<h1>Zwischen Pinguinen und Blicken</h1> <h3>Capítulo 1 – O día en que o tempo se detivo</h3> <p>Na escola Senne, o día escolar comezaba co habitual remuxixo de voces, o raspar das cadeiras e o murmúrio das follas que aínda se enchían apressadamente antes de que comezase a hora. Ninguém sospeitaba que o edificio se convertería en parte dunha contaba cósmica en poucos minutos.</p> <p>No terrace, non देखा de a maioría, estaba un home que máis tarde ninguén coñecía polo nome. Levaba nas mans unha construción que parecía un estrela negra atrapada no vidro – unha bomba de antimateria que, se cumprira o seu obxectivo, engullira todo. Pero antes de que o destino pudese cumprir a súa fría conta, algo inexperto sucedeu: unha fisura no aire, un relampagueo de luz e o home desapareceu. Teletransportado, como por capricho da física, directamente ao Polo Sur.</p> <p>A bomba, con todo, deslizouse do terrace. Caeu e, mentres caía, parecía que o mundo se detivo por segundos. Ao tocar o solo, non explotou en lume e destrución – senón nunha onda de plasma frío, invisible e, con todo, perceptible.</p> <p>No aula, entrou unha brisa fresca. O aire crepitaba como se a propia atmósfera se transformase. E con el veu un estranho cheiro: a mar, a peixes, a un Antártida que ninguén nunca fora.</p> <p>Algúns juraron máis tarde que ouvira pingüíns, os seus gritos ásperos, tan preto como se estivesen xunto á pizarra.</p> <h3>Capítulo 2 – A escuridade</h3> <p>En pleno aula, de súpeto apagouse toda a luz. Escuridade completa, tan densa que nin sequera se podía ver a propia man fronte aos ollos. Pero en lugar de caer en pánico, entrou unha estranha calma. A escuridade non era ameazante – era suave, protectora, case íntima.</p> <p>Nesta escuridade, despertaron outros sentidos. As voces converteronse en murmullos, os suspiros máis perceptibles. E onda os ollos – invisibles, pero con todo perceptibles. Alumnas e alumnos que normalmente non se atendían, de súpeto sentiron a presenza do outro. Era como se os ollos na escuridade se transformasen en portas, os ollos en tocas que ninguén podía evitar.</p> <p>Os flirteos que no día a día nunca se expresaran, concentráronse en tocas invisibles. Un suspiro, unha risa suave, un suspiro – todo estaba cargado de significado.</p> <h3>Capítulo 3 – As aparicións</h3> <p>Ao volver a entrar a luz, o espazo non era máis o mesmo. Nohas xambrerías, estaban pingüíns, como se tivesen atopado o longo camiño desde o Polo Sur ata aquí. As augas brillaban como veludo negro, os seus ollos miraban coa curiosidade dos xovens.</p> <p>E entre eles, nos brillos do plasma, apareceron figuras – mulleres da beleza difícil de aprehender. Parecían metade soño, metade realidade, o seu pelo movido por un vento que ninguén sentiu. Sorrín como se sempre fuesen das.</p> <p>Ninguém gritou, ninguém preguntou. Era como se todos entendesen que ese momento non se debía destruír.</p> <h3>Capítulo 4 – Lara e Xonas</h3> <p>Entre os alumnos estaba Xonas, quieto como tantas veces. Non era quen facía grandes palabras. Pero ao vivir a escuridade, sabía que o seu ollar atopara outro: Lara, que estaba na ventá.</p> <p>Ela sentira algo – non a brisa de plasma, non o cheiro de peixe, sequer os pingüíns. Sentira que alguén a miraba, non fugazmente, senón como se quisese coñecer a súa alma.</p> <p>Ao cruzar as súas ollas, o mundo quedou quieto. Entre eles estendeu-se un fío invisíbel e ambos sabían que nunca máis se desataría.</p> <h3>Capítulo 5 – O clamor do Polo Sur</h3> <p>Mentres isto, lonxe deles, o asasino despertou no Polo Sur. Estaba só, rodeado de xeo e neve, pero non perdido. Porque no seu interior sentira algo que non entendía: unha conexión co aula, coa bomba que non destruíra, senón transformara.</p> <p>E alí, ao final do mundo, os pingüíns mirábanlle – os mesmos que agora estaban no aula. Foron mensaxes, portadores dunha mensaxe que aínda hai que descifrar.</p> <hr /> <p><img class="imgfull_rounded" src="/images/custom/thumb880/glacier_594590_1920.jpg" alt="Polo Sur" width="880" height="586" /></p>