Titel: Brain bwyta'r dyfodlau di-syrfao – Adroddiad absurd-seicoleg-tachyonig

Cyfluniad:

Mewn gwahaniriadau cychwylol rhwng achos a chyfle – yno lle does dim i’r presennol ffurf ac mae'r dyfodol eisoes wedi ei anghyfynderu – daeth y brain. Nid trwy ofal, ond trwy anbleidiad, trwy adlewyrthiad stoteriadol o fod yn go hir er cof bydwir pe bae ef neu fydd.

I. Y Sylfaenol An-syrfao

Dechreuodd y byd gyrraedd, hyd yn oed cyn penderfynu bod go iawn. Pendeved o’r camau yn y realiti ganwyd saith awel yng ngolwg dyfodol perthaethol. Ymddiddorai rhai o’r awel hyn i ffwrw. Gwelodd eraill gweithiau cymeryd rhy lawer. A phwyos, roedd rhai yn farw cyn eu geni.

Y pryd ei hun stopiodd rhymu'n meddwl am dyfeiriad. Cymysgodd y gorffennol a’r dyfodol o ganlyniad côdigitig, fel breuddwydion difethog mewn sglefraid atgoffi defectus.

Dawnsai arwydd amlen ger yr archwaith o'r breuddwyd:

„Rhybudd: Dyfodol an-syrfao. Realiti ddim yn sicr. Maes tachyonig sy’n gysyniadol. Derbenth dim ond gyda chyd-kernau rheoleiddio'r anghyflawn.“

II. Y Sgwrff Tachyonig ar Ffederal y Syniadau

Ganedir ni ddim yn fwy creu’r syniadau o'r breuddwydion, ond o'r gwnllan gyferbyn o dyfodol posibiliadau. Diddymwygodd geini cadwyn gorffennol, penderfynu, dyfeiriad fel ymborth o’r bwydydd ffaig dan y microscop gwyrach paranoid.

Cynllawr seicoleg enwog Yg’Rhe-Fector yn clwybuddio'n rheoleiddol â llawer, yr anghofion a welodd ef. Fe wnaeth siarad:

„Ni wyt ti di. Mae’n dim ond gwall statig mewn strwm o bosibiliadau sy’n methu'n weithredol.“

Gwirionedd, y breuddwydwr a geisiodd dychweli i’r realiti, ond daeth dychweli yn digwyddiad dyfodol nad oedd gall o locoeddi.

III. Cwrdd â’r Seint An-syrfao

Mewn lle heb le, cyfarfu ef HI. Ni gynhyrchodd ffurf, o'i hyd, o'i achlysuryn – hi oedd y cydweithiol pur.

„Rwy’n brain y no-sefylliadau. Rwy’n dy dieu dychwel gwraig go hir. Dy ddyfeiriadau nad yw byth wedi'i penderfynu. Dy fforddiau nad yr oedd yn rhanu.“

Y breuddwydwr geisiodd chwybodu, ond stopiodd ei llais mewn gogledd y gorffennol. Yr ogof oedd fossil sy’n go hir ar ddechrethu bod.

IV. Gwymp y Subiectifedd

Bob tro, collais y breuddwydwr mwy o cydweddarthiad. Goroglygodd ei hun i ffracsion:

• Un gohreiodd pe bae ef erioed wedi gweld breuddwyd.

• Eraill, wedyn, daeth o’r realiti mewn byd heb achlysuryn.

• Eraill yn cofio hunan nad oedd gall o dychweli i'r breuddwyd.

Yr amser stopiodd rhynegydd, ond gwahaniriad un-glorffennol, o’r cyfeiliau bydwir ffyrchfaen tentacled yn mynediad bob canlyniad – na allai chweyrthu'n rheoleiddol.

V. Gweddïau mewn anghysur

Doedd y brain ddim yn dod i’r diwedd.

Gan mai cydweithiol yw'r cyfnodau o’i achlysuryn dyfodol. Yno ni oes rheoleiddiad. Dim ond trancsiwn perffaethol, chwybodd mewn brif neurolog bydwir sy’n gwrth-realiti.

Dawnsai arwydd amlen o’r llythrennydd o'r mater na fydd:

„Pan dyma ti'n meddwl taw di wedi dychweli o'r breuddwyd, dim ond raddau gosod di.

Welcom i’r gwall posibiliad nesaf.“

O'r Postscript:

Rhybudd y darllennydd: os yn gweld pryd yddarner, colli o gyfeiriad, realiti neu fflucsiyn dyfodol, pe bae di yn chwarae i’r presennol – mae'n dim ond gwall statig.

Ydyw pawb yn awyddus am ddeilliad o’r holl unibers breuddwyd?