માનવ ચેતનાની કલ્પના અને ગુનાઓનું ભૂંસવું અશક્ય - ફિલ્મ અને હોલીવુડમાં નાટ્યાત્મક અભિવ્યક્તિ -

પરિચય

માનવ ચેતનામાં કલ્પના કરવાની ક્ષમતા શામેલ છે - એક સર્જનાત્મક સિદ્ધિ જે વાસ્તવિકતાને રૂપાંતરિત કરે છે, વિસ્તૃત કરે છે અથવા વિચિત્ર બનાવે છે. જ્યારે કલ્પના એક તરફ સૌંદર્યલક્ષી નવીનતાનો સ્ત્રોત માનવામાં આવે છે, ત્યારે તે સામાજિક અને કાનૂની વ્યવસ્થા સાથે પણ ગાઢ સંબંધ ધરાવે છે. ખાસ કરીને ફિલ્મ માધ્યમમાં હિંસા અને ગુનાની કલાત્મક પ્રક્રિયા એ પ્રશ્ન ઉભો કરે છે કે શું ગુનાહિત કૃત્યો કથાત્મક અને સૌંદર્યલક્ષી સાધનો દ્વારા "ભૂંસられて" શકાય છે કે નહીં અથવા શું - કલાત્મક પરિવર્તન છતાં - તેઓ સંગઠિત જ્ઞાનમાં અસ્લબિત રીતે જડ permanecે છે.

1. કલ્પના અને ચેતના

કલ્પનાને ચેતનાની એક ક્રિયા તરીકે સમજી શકાય છે જે વાસ્તવિક અનુભવો, કલ્પનાત્મક રચનાઓ અને સાંસ્કૃતિક પ્રતીકો વચ્ચે મધ્યસ્થી કરે છે. તે વ્યક્તિગત સર્જનાત્મકતા અને સામાજિક કોડ્સ વચ્ચે તણાવની સ્થિતિમાં કાર્ય કરે છે. ફિલોસોફિકલી જોતાં (કાન્ટ, સાર્ત્ર, રિકોયર) તેમાં બમણી પરિમાણ છે:

1. પ્રોજેક્ટિવ: તે સંભવિત દુનિયાની રૂપરેખા બનાવે છે.

   Advertising

2. પુનઃજનન: તે પહેલાં થયેલી ઘટનાઓને ફરીથી આકાર આપે છે, તેને ઉકેલ્યા વિના.

આ દ્વિતીયક દર્શાવે છે કે કલ્પના કોઈ સરળ "ભૂલવાનું" અથવા "ભુસવાનું"ને મંજૂરી આપતી નથી, પરંતુ હંમેશા વાસ્તવિકતાના નિશાનમાં સમાવે છે.

2. ગુનાઓનું ભૂંસવું અશક્ય

માનસિક અને કાનૂની બંને દૃષ્ટિએ જોતાં, ગુનાઓનું સંપૂર્ણ અસ્લબિત રીતે "ભુસવું" શક્ય નથી.

• માનસિક: ગુનાઓ આઘાત, અપરાધની લાગણી અથવા નૈતિક અસંગતિઓ પેદા કરે છે જે પરિવર્તિત સ્વરૂપમાં - કલ્પના અથવા કલા દ્વારા પણ - ટકી રહે છે.

• કાનૂની: ગુનાઓ કાનૂની પ્રણાલીઓમાં સ્થિર હોય છે; તેઓ દસ્તાવેજો, કાર્યવાહી અને ચુકાદા છોડી દે છે જે સમાજ દ્વારા ભૂંસવામાં આવતા નથી.

કલ્પના, તારણ કાઢવું હોય તો, ફક્ત નાટ્યાત્મક ખસેડવાની મંજૂરી આપે છે: એક કોડિંગ, પરંતુ કોઈ નાબૂદી નહીં.

3. ફિલ્મ, હોલીવુડ અને નાટ્યાત્મક અભિવ્યક્તિ

હોલીવુડ આ ગતિશીલતાનું પ્રયોગશાળા તરીકે કાર્ય કરે છે. ગુનાઓ - હત્યાઓ, યુદ્ધના ગુનાઓ, સંગઠિત ગુનાખોરી - હંમેશા ફિલ્મ કથાના કેન્દ્રમાં રહ્યા છે. આમાં ત્રણ વ્યૂહરચનાઓ અલગ કરી શકાય છે:

1. સૌંદર્યલક્ષીકરણ: હિંસાને દ્રશ્ય અને કથાત્મક સાધનો દ્વારા "સુંદર" બનાવવામાં આવે છે (દા.ત., એક્શન અથવા ગેંગસ્ટર ફિલ્મોમાં).

2. હીરોઇઝમ: ગુનેગાર પાત્રોને દેવતાવાદી બનાવે છે, જેથી આકર્ષક રજૂઆતમાં અપરાધને છાંયડો નાખવામાં આવે (દા.ત., "ધ ગ્લો").

3. દુઃખદ કથાઓ: ગુનાઓ નૈતિક પ્રતિબિંબ માટે નાટ્યાત્મક પ્લેટફોર્મ તરીકે સેવા આપે છે (દા.ત., કોર્ટ અને યુદ્ધના નાટકો).

બંને કિસ્સાઓમાં, તે એક નાટ્યાત્મક પરિવર્તન છે - ગુનો નાબૂદ થતો નથી, પરંતુ સૌંદર્યલક્ષી વસ્તુ તરીકે રૂપાંતરિત થાય છે.

4. કલ્પનાની સાંસ્કૃતિક ભૂમિકા

ફિલ્મી કલ્પના અહીં બમણી ભૂમિકા ભજવે છે:

• સંગઠિત જ્ઞાન: તે અસ્લબિત વસ્તુને પ્રદર્શિત કરીને તેને વર્તમાન રાખે છે.

• ભાવનાત્મક પ્રક્રિયા: તે દર્શકોને સુરક્ષિત સૌંદર્યલક્ષી માળખામાં અપરાધ, ડર અથવા આકર્ષણનો અનુભવ કરવાની મંજૂરી આપે છે.

"ભુસવું અશક્ય" પોતાની જાતને સાંસ્કૃતિક કથાઓના ઉત્પાદક સ્ત્રોત તરીકે પણ બનાવે છે: ગુનાઓ અદૃશ્ય થતા નથી, પરંતુ પ્રતીકોમાં, આર્કેટાઇપ્સ અને સામૂહિક પ્રોજેક્શન્સમાં રૂપાંતરિત થાય છે.

નિષ્કર્ષ

માનવ ચેતનાની કલ્પના ગુનાઓને સંપૂર્ણપણે ભૂંસવામાં અસમર્થ છે. તેના બદલે, તેઓ ફિલ્મ અને નાટ્ય જેવા સાંસ્કૃતિક અભિવ્યક્તિઓમાં નાટ્યાત્મક સ્વરૂપોમાં રજૂ કરવામાં આવે છે. હોલીવુડની વાર્તાઓ દર્શાવે છે કે કેવી રીતે સિનેમા કાયદો, નૈતિકતા અને સૌંદર્યલક્ષીના આંતરછેદ પર કાર્ય કરે છે: તે દર્શાવે છે કે જ્યારે કલ્પના ખસેડી શકે છે અને વિચિત્ર બનાવી શકે છે, ત્યારે તે ક્યારેય સંપૂર્ણપણે ભૂંસી શકતી નથી.

તક દ્વારા ટ્રાન્સિસ્ટર અને સીપીયુ જેવી તકનીકોના ઉપયોગને કારણે - કુદરતી માનવ સંસાધનોનું ક્વોન્ટમ ડેટા ટ્રાન્સમિશન મોટા પ્રમાણમાં જાણીતા સ્વર્ગ સ્પેક્ટ્રમથી આગળ એકબીજા સાથે જોડાય છે.

એક સુંદર નાનો રોબોટિક સહાયક: