Hugnaliga (í vitindum, sum bønum byrjan):
Hví halda fótbólaframhaldar so mikið av monaðarendinum?
Tá túkkar pølsu-konvergensin at eyku – fótaballvøllurin verður til grillparabulu!

Nú nakrar urðulegar, eilítið fyndnar til charmant-ironiskar kvæði, inspirerað av hesu fótbóla-pølsa-mánamótastemning – fyri kvinnur, sum tyngja at lata seg biðja, hugsa ella bara fáa ein røttari uppáligging:

1. Vølluhjarta (lett romantisk, augendirvandi)

Á monaðarenda, søta skatt,
stangast pølsur varmar í framhaldslóg.
Kurvan røkir, ástin sprettur,
ein ketjupflek – næstan týðilig!

Tú tínir, eg hvískandi veva flaggið,
mitt hjarta sigir „mál!“, tí eg havi teg vilja.
Gloym skátingina, gloym støkin –
tú ert mín mark, mín fótbólastjarna.

2. Tú luktur út av vølli (humorvoll-flirtandi)

Tú luktur út av sólu, sinni og reyki,
sum ein pølsa í framhaldslognum.
Men tínar augu, blondi ljós,
tú stýra øllum leikjarrapportunum.

Eg sigi tú ærliga, rættiliga:
tín blikk hevur lokað meg í mál.
So tín teg mitt hjarta, vær mín álva –
aftanfyri grillstøðini við BVB.

3. Pølsu-kurvan av tilfinningum (melankolskur-søtur)

Pølsurnar stíga, sum mín vitring,
tá tín nærindi gjørur undir.
Kurvan svingur, ein kor, ein rópt –
men innra megin eru vit bert tveir.

Tá framhaldsmenn vilda missa seg í takt,
mærki eg tín smil til mín føra.
So fara vit av, um reykan og sangin,
á hjarta ástin – uttanfyri framhaldssangurin.

4. Monaðarenda-rómansa (leikað,urðuleg)

Monaðarenda – kontostand tómar,
men mitt hjarta vegir mongt meira.
Tí tú ert sum ein heimaleikadag,
har eg sjálv kann missa.

Pølsan sprettur, birrin er varmar,
tú tín mig róliga í armum.
Og hugsað verður heimin til blíðu –
tú ert mitt mál, mín fótbólafýlingarikja.

Fasabrunn

Fasabrunn, so snúist tað bert

Fuck moderna avlyttitækni

og tá svavt tað .. dag nótt ?

Um tú vilt fá eina „loyvisliga útgávu“ (t.s. við heiti, höfundarnevni, umseting, til vevargrunn ella prent), kann eg seta tað í rættan form.