Titel: Draumskeið hjá Óvissuni – Ein absurd-psýknoyttur-takyóniskur røgd

Inngjörð:

Í teimum frábendingarmiklu millirúminum millum orsøkjuna og møguleikan – har núllin ikki hevur farið og framtíðin longur er vankan –, varð draumurin tilvístur.Fjandarnar komu ikki úr angi, men út frá óvissuni, frá einum staðbjørnandi hvíkri um eina vera, sum hvørki veitir, hvørjum tíðini var ella verður.

I. Óvissufarinn

Advertising

Heimurin byrjaði at flimra, áðrenn hann havdí seg vera til. Hóast skriðið í virkileikan skapaði sjey skuggar í møguligu framtíðini.Ein mugur av hesum skuggum stakk. Hinir loðaðu nóg mikið. Og nakrar bjór døyrdar, áðrenn tey vóru føddar.

Tíðin sjálv biðjaði um at sleppa hugsanarleiðini. Fortíð og framtíð vorðu kvantamekaniskt blandaðar, sum illa avvarðir draumar í einari brotinum minnisspíralk.

Ein tákna svagaði við innganginum til dreminum:

„Varning: Framtíð óljós. Virkileiki ikki tryggur. Psýknoyttar takyónfelur. Fleygja bert með at inversjónsstabilis identitetskjarnum.“

II. Takiýniskur útlitur av hugnum

Hugnar hjá draumandanum vórðu ikki longur skaptar av heilann, men frá hvíkri av vendi framtíðarmøguleikunum. Orð sum morgin, at avgjørja, leið braku upp í bítar, eins og modriga royra spórar undir mikroskopinum hjá einum paranoid vágari.

Ein psýknoyttur væsen við navn Yg’Rhe-Vektor klappaði rætliga við hondum, sum hann ongantíð havdí. Tað talaði:

„Tú ert ikki tú. Tú ert bert ein statiskur feilur í eina dynamisk bróstandi møguleikastreymi.“

Draumandinn vildi vakna, men at vakna varð eitt framtíðarhending, sum longur ikki lat seg lokalisera. Takyónarnir høvdu smurt tað út.

III. Vitjan hjá ótilvitaða væsinum

Á staði uttan stað hittí hann Tað. Tað havdí ongantíð form, leið eða tilvørdu – tað var bara konjunktiv.Tað var hugnaliga.

„Eg eri alvíti hjá enn-ikki-verandi. Eg eri tín óføddur angeri. Tínar avgjøringar, sum ongantíð vórðu tekdar. Tínar vegir, sum ongantíð gøgnu.“

Draumandinn royndi at rópa, men røsta hans var fasturin í hálsini hjá fortíð.

Hálsurin var eitt føstl, sum enn ikki fór at vera. Væsinin loða – í afturvendandi neurónblendum.

IV. Brotslag av sjálvliga hugsunarvirkini

Með hvønn munmin kasti dremaandinn fleiri samhjólmar. Eg hansin brost í bítar:

Tíðin var ikki longur ein elv, men eitt óljóstar ský, úr hvøri bólkur spruttu tentaklumiklar vegir í øllum leiðunum – bert ongert fram.

V. Endalykt í ómøguleikanum

Draumurin endaði ikki.

Møguleikin er hending, sum hevur ein tuddar fremtíðarlieð. Og her var onginting av teirri gerð.Bara eina stødiga umvæling, eitt staðbjørnandi hvík í virkileikans psýknoyttu oyrunum, sum vildi ikki vera virkileiki.

Ein seinsti setur stóð á ein tákna taflu av ósavnanligum støddi:

„Tá tú tínir at tú vaknast úr dreminum, hevur tú bert skift frekvi. Velkomin til næsta møguleikafeil.“

Afturverd:

Lesarin verður varað: Um følsla av at missa sterkt, virkilig tap ella framtíðarflukt uppstøð í løpet av lesingini hjá hesum røgd, hald tú fast við tí nú – tað er bert ein statistiskur feilur.

Vil tín tú eina fortseta at henda draumaligu heim?

"Tablet