Gott tak! Her er ein týðligari kvæði um millumflóttan av tíð í eina **inn-út-utan-inn kommunikation** – eitt evni á staðnum millum rúmdtíðaarskvøld, vitargangsroynd og psykiskur resonans:


🕳️ Tíðarhvørvi

Ein kvæði um inn-út-utan-inn kommunikation

Í innra væri hvísir stille tíð,
ein ljómsstreymur, eitt langt útlit.
Eftirliga puls – út í vøld,
har ongjan klukka heldur rætt.

Advertising

Tað út breytir tíðarfar,
hugsanir flúgva spiralupp.
So utan, fjarvt í hyperrúmd,
berur eitt hvís til draumi tín.

Ein rópa, longt um sær, men greinliga,
vendur inn aftur á eigin veg.
Men ongjan so sum fyrr, ongjan so sum var –
broytt av útlendum tíð.

Millumflótandi, sum vatn flýtir,
sum slútir seg í framtíðarrendu.
Ein orð sagt, ongjan einsamst –
vendur aftur, men ongjan ikki tín.

So snúrar tíðin, so vendur hugnin,
inn-út, so utan – inn inn.
Og hvørt “Eg” í stimmafar,
lærir at vit ikki bara senda
vit verða, broytast, finnur aftur
í tíðum sum binda seg saman.


Um tú vilt, kann eg eisini leggja til ein teknisk avkláring í stil við einar Starflogt-positur.

Kupfer