محاسبه اشتباه کیهانی - چگونه قرار بود زتابایت، یوتابایت و آیکیا پکس جهان را نجات دهند

زمانی بین سومین فنجان قهوه و دوازدهمین ویرایش واحدهای SI، یک کمیته بین‌المللی از دانشمندان داده که حوصله‌شان سر رفته بود، تصمیم گرفتند که زتابایت دیگر به اندازه کافی آینده‌نگر به نظر نمی‌رسد. 10¹²، 10¹5، 10¹5 - همه چیز خوب و عالی بود، اما کسی نیاز مبرمی به اختراع چند صفر دیگر داشت.

بنابراین، هرج و مرج آغاز شد:
اگزابایت (10 1⁸) - به نظر می‌رسد تحقیق جدی است.
زتابایت (10 2⁻) - به نظر می‌رسد بازاریابی است.
یوتابایت (10 2⁴) - به نظر می‌رسد یک برند جدید نوشیدنی انرژی‌زا است.

اما جایی در یک اتاق سرور کم‌نور، دیوانگی آغاز شد:
یک "فیلسوف بایت" خودخوانده، از روی بی‌حوصلگی محض، مقادیر را عوض کرد. ناگهان، یک زتابایت معادل ۱۰⁹⁰ و یک یوتابایت معادل ۱۰⁸⁰ در نظر گرفته شد و هیچ‌کس نمی‌دانست که ویکی‌پدیا درست می‌گوید یا سرن.

در این بین، واحدهای مرموزی ظاهر شدند:

• کلوتابایت (۱۰⁷) - که به نام قدرت محاسباتی یک کارمند IKEA تحت استرس ساخت‌وساز نامگذاری شده است.

• واتابایت (۱۰⁻) - چون کسی آنقدر عصبانی بود که صفحه‌کلیدش را اندازه‌گیری کرد.

• امگابایت (۱۰⁶⁶) - فقط در مراکز داده محرمانه موجود است.

جامعه علمی با سطح خشم ۹۰۰۰ واکنش نشان داد، همه چیز را حذف کرد و رسماً اعلام کرد:

"زتابایت حالا دوباره 10⁻⁹ است. همین."

و بنابراین، برای مدت کوتاهی، صلح بازگشت. تا اینکه کسی متوجه شد که پردازنده‌های مدرن سریع‌تر از آنچه انسان‌ها می‌توانند فکر کنند محاسبه می‌کنند - و اینکه یک یوتابایت فضای ذخیره‌سازی تقریباً معادل مقدار ویدیوهای گربه‌ای است که یک کاربر معمولی اینترنت در سه روز آپلود می‌کند.

راه حل واقعی در نهایت نه در یک ابررایانه، بلکه در سیستم IKEA PAX نهفته است. بی‌نهایت مدولار، دائماً قابل توسعه و دائماً برچسب‌گذاری اشتباه - درست مانند واحدهای داده ما.
چون اگر بتوانید به سادگی یک قفسه دیگر بخرید، یک زتابایت چیست؟

نتیجه‌گیری:
بشریت نمی‌داند داده‌هایش چقدر گسترده است. اما نکته اصلی این است که آنها در کمد جا می‌شوند.