ПСІ-ЖЫЦЦЁ БЯSKРОЗМЕРНАЙ РЭАЛЬНАСЦІ

З апавяданняў падарожніка па прамянёвым Космусе

Глава I: ПРАМЕНЬНІК і святлівае прабуджанне

Кажуць, паміж пластамі рэальнасці – там, дзе прастора пераходзіць у свядомасць, а час становіцца адлуннем сябе самога – існуюць істоты, якія не маюць біялагічнай формы. Я, падарожнік па псіёнічна змененых зонах, бачыў іх: ПРАМЕНЬНІКІ.

Яны не з’яўляюцца праменьнямі ў звычайным сэнсе. ПРАМЕНЬНІКІ – гэта святлястыя істоты, існаванне якіх ахоплівае частацкія прасторы за межамі электрамагнітнага спектру – Псі-праменьні, якія думаюць намерам і пранікаюць праз матэрыю эмоцыямі.

Якая іх форма? Геаметрычная вібрацыя, бачная толькі ў трансе з тэта-свядомасцю. Там, дзе яны маніфестуюцца, матэрыя пачынае міргаць, нібы забываючы сябе.

„Я бачыў іх у глыбінях сьветланошанага зграды, іх целы з пераменлівага святла, кожны рух – формула, кожны погляд – фрагмент старажытнага раўняння.“

Глава II: Пазітроннае жыццё – Інверсія энтрапіі

У падарожжы па Ван-Голерэну карыдару я сустрэў яшчэ адную форму пазачасавага жыцця: Пазітроны істоты – мыслячыя зарадныя анамаліі, якія ўзнікаюць у магнітных туманнасцях над Энтрыпiчнай скалой Аетор.

Гэтыя істоты складаюцца з стабілізаванага пазітроннага плазмы, злучанага крышталічнай квантовай кагерынтнасцю. Яны не камунікуюць мовай, а ардэннымі кручэннямі і антыказуальнымі ўзаемадзеяннямі.

Пазітроннай істотай пад імем Кьен-Вару суправаджаў мяне невялікі час. Ён размаўляў са мной пра сны, якія рухаліся наадварот, пра сонцы, запаленыя ў думках, і пра Псіха-матерію, з якой яны народзіліся:

„Мы не ўзніклі – мы былі паднятыя, са струменя значэнняў, якія ляжаць за межамі прасторы і часу.“

Глава III: Псі-зона жыцця – Паміж воляй і гравітацыяй

Ёсць раёны Космусу, якіх нельга зкартаграфаваць, але якія трэба адчуваць. Гэтыя зоны – я называю іх Псі-складанні – уключаюць калектыўныя існаванні, якія складаюцца з псіхічнай энергіі.

Аднойчы я трапіў у туманнасць Нальт’Корр, жывога свядомасці ў выглядзе аблака. Там мне паказаліся святлістыя формы жыцця, якія называліся „Хелоны“:

• Ніякіх цвёрдых цел.

• Ніякіх слоў.

• Толькі хвалі значэнняў, якія пранікаюць у маю нервовую сістэму так, быццам яны былі часткай маіх думак.

Яны харчуюцца эмоцыямі, не паразитычна, а як музыка, які запаўняе космас гукам – і жыве самастойна праз гармонію.

Глава IV: Адценкі ніжэй праменьня

Не ўсё псіхічнае ёсць святлом. Я сустрэў істот з зоны СубРаэ, дзе прамяненьне становіцца самастойнай экалогіяй.

Гэтыя істоты былі адзеркаленнем ПРАМЕННІКІ – цнівавыя формы, народжаныя з адходаў псітачыённых гіперрэакцый. Іх прысутнасць выкрывіла рэальнасць:

• Метрыка прасторы-часу пачала вагацца.

• Колеры крычалі, замест таго каб быць бачныя.

• Уласныя ўспаміны пераўтвараліся ў чужыя сны.

Іх звалі Нь’Сетра, безгучна блукаючы праз прамежкавыя прасторы рэальнасці. Я ўцёк – але яны пераследавалі мяне ў думках. Толькі фрагмент пазітронага свядомасці (эсэнцыя Кьен-Вару) дапамаг мне стабілізаваць памяць аб сабе.

Глава V: Заключныя разважанні падарожніка

Часта задаюся пытаннем: Ці гэтыя істоты за межамі нас? Ці глыбока ўнутры* нас, што чакаюць моманту, каб мы думалі на патрэбнай частоце?