যি ইট যি সময়ৰ মাজেৰে উৰি গ'ল

এদিন, কিয়েভৰ এক শান্ত ওয়াইন সেলাৰত, ১৯৮৬ চনত, এটা বিশেষকৈ জিদী ইট আছিল। এই ইটটো আনবোৰৰ দৰে নাছিল। সেলাৰৰ জানালীৰ মাজেৰে প্ৰথম সূর্যালোকৰ ৰশ্মি পোহৰিলে, ইয়াই অনুভৱ কৰিছিল যে সাধাৰণ দেৱাল আৰু ঘৰৰ বাবে নিৰ্ধারিত নহয়।

ইটটো লাল আৰু গোটীয়া, আংশিকভাৱে অখণ্ড আছিল, সৰু মোর্টাৰৰ ছিটা যি অলপ অলপ তৰা যেন চকচক কৰিছিল। ই বিশ্ব দেখা স্বপ্ন দেখিছিল—শুধু সাধাৰণ বিশ্ব নহয়, সময়ৰ জগত।

এজন ৰাতিপুৱা, কিয়েভৰ পাহাৰত চন্দ্ৰমালা উজ্বল হোৱাৰ সময়ত, ইটটো হঠাৎ নিজৰ টাইমলাইনত ঘূৰি উঠিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ধীৰে ধীৰে, তাৰপিছত অধিক গতিৰে, ইয়াই পাথৰ আৰু মোর্টাৰৰ এটা সৰু, ঘূর্ণায়মান টর্নেডো হৈ পৰিল, যি সময়ক ভেদ কৰিছিল।

একটা নীৰব “পপ” শব্দে, ই হঠাৎ ১৯৮৯‑ত নিজকে পায়, জাৰি তলত, প্ৰিফ্যাব্ৰিকেটেড বিল্ডিং আৰু এখন পাৰ্কৰ মাজত যি সেই সময়ত এতিয়াও নতুন আৰু সবুজ আছিল। ই আকাশত ঘূৰি থাকিল, প্ৰায় অনুভূমিকভাৱে, যেন এক অদৃশ্য ৰংধনুৰ ওপৰত চড়া।

সেখানে, তাৰ পথত, ই এখন সৰু ছোৱালীৰ সৈতে দেখা পায় যি বাইক চলাইছিল। কেবল তেওঁৰ লাল দেহৰ এটা ক্ষুদ্ৰ কোণ ছোৱালীটোক স্পৰ্শ কৰিছিল—এবং ছোৱালীটোৰে কেৱল এক নরম, প্ৰায় জাদুকরী আঘাত অনুভূত হৈছিল। ইটটো মৃদু হেঁহি উঠিল, কাৰণ ই জানিছিল: ই স্থান আৰু সময়ৰ নিয়মক বুদ্ধিমত্তাৰে পাৰ হৈ গৈছে।

লক্ষ্য স্পৰ্শ কৰাৰ পিছত, ইটটো আগবাঢ়ি গ'ল, পুনৰ ঘূৰি গ'ল, তাৰপিছত এক ঝিলিক ধ্বনিৰে শেহে শেহে পথাৰত অদৃশ্য হ’ল। কেএও তাক আরু দেখিলে নাছিল—কিন্তু ইটটোৰ সময়-ভ্ৰমণৰ কাহিনী আগতে ৱেন্ডল্যান্ড আৰু চাৰিওপাশৰ অঞ্চলত বহু বছৰ ধৰি কোৱা হৈছিল।

এবং তেতিয়া ইট সকলোকে শিকালে যে কেতিয়াবা আটাইতকৈ দৃঢ় বস্তুবোৰ—ইট আৰু দেৱালৰ দৰে—ভাঙি পৰিব পাৰে। সময়ক অতিক্ৰম কৰিব পাৰি যদি সিহঁতে যথেষ্ট সাহসী হয় ঘূৰি যাবলৈ।