Вось некалькі тэзаў пра псіха-часавую непадпарадкаванасць, сфармуляваных у тэарэтычна-псіхалагічным і часткова мета-фенаменалагічным кантэксце. Гэтыя тэзы падыходзяць для абмеркавання сувязі паміж усвеадмленнем, часам, псіхікай і рэальнасцю ў разгорнутых мадэлях мыслення (напрыклад, псіёнічны, наетычны, квантна-псіхалагічны):


Тэзы пра псіха-часавую непадпарадкаванасць (ПЧН)


Тэза 1: Суб’ектыўны час як адбітак, а не лінія
Псіхіка не перажывае час як бесперапынны струмень, а як адбітковая матрыца, якая фрагментарна актываецца. Усвеадмленне часу — гэта павесніцкае канструкцыя ў нейронных і псіёнічных сінхронных палях.


Тэза 2: Час не з’яўляецца першасным псіхалагічным фактарам
Эмоцыі, памяць і інтуіцыя працуюць незалежна ад часу. Тое, што падаецца як «памяць», можа быць псіёнічнае паралельнае цяпершае. Класічная прычынна-часовая сувязь не з’яўляецца незначнай для псіхікі, пакуль няма фізічных дзеянняў.


Тэза 3: Сны і дысацыятыўныя стану абвяргаюць працягчасць часу
У люцыдных снах або дысацыятыўных станах час знікае як каардынуючая катэгорыя. Гэтыя станы раскрываюць пра-часовую матрыцу псіхічнага зместу – г.зн. час незалежная ментальная сістэма каардынат.

Advertising

Тэза 4: Траўмы і выкручванне часу
Трапныя псіхічныя падзеі могуць адлучыць суб’ектыўную часовую вось. Рэтравматызацыя не адбываецца «хроналагічна паслядоўна», а псіёнічна ажноадночасна (суіснаванне цяперашняга і мінулага).


Тэза 5: Памяць — гэта мета-часавы орган
Успаміны не з’яўляюцца лінейнымі аглядкамі ўзад, а рэканструктыўнымі рэзанансамі ў P-палі (Псіха-поле). Псіхіка не «вяртаецца назад», а рэзаніруе** з месцамі ў свядомасным пале, якія нагадваюць памяць.


Тэза 6: Усвеадмленне можа ігнараваць час
У станах моцнай канцэнтрацыі, медытацыі, flow або экстазы час перажываецца як незначны** або нават **нямала важнага**. Гэта сведчыць пра функцыянальную непадпарадкаванасць часу** у аперацыйным усвеадмленні.


Тэза 7: Непадпарадкаванасць часу — гэта эвалюцыйная перавага
Здольнасць ігнараваць час або гнучка мадэляваць яго служыць для выжывання**, творчасці, самааховы (дысацыяцыі) і сацыяльнай адаптацыі. **Непадпарадкаванасць часу** з’яўляецца адаптыўным псіхалагічным механізмам.


Тэза 8: Псіёнічная сінхронастычнасць замяняе хроналогію
Псіхіка не арыентуецца на «перад-пасля», а на сінхронастыках** — г.зн. значных адначассях. Концэпт Карла Густава Юнга пра сінхронастыку з’яўляецца прыкладам **псіха-часовай непадпарадкаванасці хроналогіі**.


Тэза 9: Псіхіка як нечасавы орган
Чалавечая псіхіка ў сваёй сутнасці з’яўляецца нелінейным, нечасовым прасторам рэзанансу**, які можа рэагаваць на час, але працаваць незалежна ад яго. Усвеадмленне з’яўляецца **мета-часовым**.


Тэза 10: Псіёнічныя тэхналогіі могуць працаваць з непадпарадкаванасцю часу
Будучыя інтэрфейсы паміж усвеадмленнем і машынай (напрыклад, у Noo-тэхналогіях або Psi-інтерфейсах) будуць адмаўляцца ад часовай логікі**, каб непасрэдна ўзаемадзейнічаць з псіхічнымі станамі.


Дадатак: Імпульсы да разважання і галіны для даследавання

  • Ці могуць думкі прыходзіць «з будучыні» (пракгностычны рэзананс)?

  • Ці з’яўляецца час артыфактам калектыўнага накладання свядомасці?

  • Ці можна квантыфікаваць псіёнічныя падзеі без параметраў часу?


Хочаце, каб з гэтага стварыць манфест**, **наукова-парапсіхалагічную публікацыю**, **дыяграму**, ці **табліцу для параўнання з іншымі мадэлямі часу** (напрыклад, фізыка супраць псіхікі)?

"Антенна"